 |
FILOZOFIA
| |
Filozofia Dragon
Rouge oparta jest na ideologii ścieżki lewej ręki.
Ścieżka lewej ręki jest jedną z dwóch
głównych dróg duchowego rozwoju. Drugą z nich
jest ścieżka prawej ręki, którą spotykamy
w większości religii i ruchów masowych. Jej metodą
jest magia światła a celem jest zjednoczenie się
jednostki z Bogiem. Ścieżka lewej ręki obejmuje
to, co niezwykłe, odmienne, wyjątkowe. Jej metodą
jest magia ciemności i antynomianizm (droga sprzeciwu).
Celem magii ciemności jest osiągnięcie boskości.
Ścieżka lewej ręki
i magia ciemności nie jest drogą dla wszystkich.
Wielu ludzi woli tradycyjne religie, gdyż ścieżka
lewej ręki jest drogą niezwykle wymagającą,
w której niezbędna jest dyscyplina, cierpliwość,
odpowiedzialność i odwaga. Zdecydowanie odradzamy
ścieżkę osobom niestabilnym psychicznie.
Podobnie jest z ludźmi, którzy interpretują naszą
filozofię wmawiając sobie, że już są
bogami i są w stanie wykonywać swą wolę.
Wolna wola i stanie się bogiem jest celem. Nie jesteśmy
bogami. Możemy jednak stać się nimi. W tym
względzie Dragon Rouge różni się od wielu
ezoteryków, ideologów new age, czy satanistów, którzy uważają,
że człowiek sam w sobie jest bogiem, tylko musi
to sobie uświadomić. My uważamy, że
człowiek nosi w sobie potencjał boskości,
ale może go obudzić i rozwijać tylko przez
ciężki trening inicjacyjny.
Człowiek może narodzić
się dwukrotnie. Po raz pierwszy rodzimy się, gdy
przychodzimy na świat. Są to fizyczne narodziny.
Celem religii światła jest powrót do stanu dziecka,
w którym człowiek rezygnuje z wolności, woli i
odpowiedzialności, w zamian otrzymując poczucie
bezpieczeństwa. Człowiek jednak może narodzić
się po raz drugi, jako istota samodzielna. Rezygnujemy
wtedy z życia ukształtowanego przez czynniki zewnętrzne
aby rozwinąć wolną wolę. Zamiast być
biernymi produktami stworzenia, sami stajemy się stwórcami.
Ścieżką tych ponownych narodzin od wieków
były ryty inicjacyjne szamanów, czarownic i różnych
magicznych stowarzyszeń. Celem magii inicjacyjnej w
Dragon Rouge są powtórne narodziny i proces samo-kreacji,
który prowadzi do boskości jednostki. |
TOP |
|
Rozwój duchowy według ścieżki ciemności |
| |
"Zwracam się w dół
Ku świętej, niewysłowionej,
Tajemniczej nocy"
"Hymny do nocy"
Novalis
alias Friedrich von Hardenberg (1772-1801).
|
|
| |
Dragon Rouge często spotyka się
z pytaniem dlaczego interesują nas głównie siły ciemności
w różnych religiach, kulturach i tradycjach. Czyż nie są one
związane ze złem, oraz czy nie ma już wystarczająco dużo
zła w obecnym świecie?
Ważne jest, by na początku uświadomić
sobie, iż siły ciemności i zła opisane
w mitach nie są tym samym co tzw. "szare"
zło, z którym spotykamy się na codzień, czytając
gazetę czy oglądając telewizyjne wiadomości.
To otaczające nas "szare zło" jest tworem
sfrustrowanych i zagubionych ludzi, polityków opętanych
ideą władzy, czy przestępców niezdolnych
by kontrolować swe zachcianki. To zło nie ma nic
wspólnego z konceptem zła metafizycznego, o którym
piszą teksty religijne. W rzeczywistości człowiek
wykazuje szczególną skłonność do brutalności
i nadmiernej przemocy, co odróżnia go od zwierząt.
To my sami jesteśmy odpowiedzialni za obozy śmierci,
zbiorowe gwałty, znęcanie się nad zwierzętami,
czy masowe mordy dla rozrywki. "Szare zło"
należy do człowieka, podczas gdy metafizyczne
zło jest czarne niczym noc i znajduje się poza
sferą ludzką.
Zło charakterystyczne dla człowieka często
usprawiedliwia się dobrymi celami. Jakże często
widzimy potworne okrucieństwo dokonane w imię
dobra. Setki tysięcy kobiet zostało straconych
w czasach polowań na czarownice, gdy chrześcijańscy
duchowni podejmowali walkę z Szatanem i mocami zła.
Biblia zachęca do ludobójstwa i innych aktów przemocy,
co powoduje, że czytelnik nieraz zastanawia się,
kto tak naprawdę jest dobry, a kto zły. Już
gnostycy w III wieku uznali, że Bóg nie jest dobry,
lecz zły. Sekty gnostyckie takie jak Kainici, czy Ofici,
czcili postacie przeciwne Bogu takie jak Kain, Wąż
w Rajskim Ogrodzie, a także Upadłe Anioły.
Pojawiające się w mitach siły zła to
inicjatorzy buntu, sprzeciwu i samodzielnej drogi. Zło
metafizyczne lśni jak czarny diament, a jego niszcząca
siła jest tak odległa jak czarne dziury w przestrzeni
kosmicznej. Jest zarówno ostre jak brzytwa i delikatne jak
jedwab. Najbardziej przerażający może wydawać
się jego wiek i odległość, a także
fakt, że jego domeną jest wiedza przekraczająca
pojmowanie ludzkie. Atmosferę te ujął w słowa
H.P. Lovecraft w jednym ze swych gotyckich opowiadań:
"Wydaje mi się, że największym dobrodziejstwem
na tym świecie jest fakt, że umysł ludzki
nie jest w stanie skorelować całej swej istoty.
Żyjemy na spokojnej wyspie ignorancji pośród czarnych
mórz nieskończoności i wcale nie jest powiedziane,
że w swej podróży zawędrujemy daleko."
Wiedza to istotnie obustronnie ostry miecz nieustannie
skłania człowieka do dalszych podróży, lecz
może też zniszczyć człowieka, gdy zabrnie
w swej wędrówce zbyt daleko. W mitach i tekstach religijnych
często pojawia się teoria, że siły zła
są w posiadaniu wiedzy, dla której człowiek (czy
nawet bogowie) są w stanie zrobić wszystko by
ją zdobyć. W apokryficznej Księdze Henocha
widzimy, że największą zbrodnią upadłych
aniołów było przekazanie ludziom wiedzy dostępnej
tylko w niebie. W pierwszej Księdze Mojżesza natomiast
wąż oferuje człowiekowi owoce wiedzy, które
mogą przekształcić człowieka w boga.
W greckim micie tytan Prometeusz kradnie bogom ogień
i daje go ludziom, za co zostaje ukarany przez najwyższego
boga, Zeusa. W mitologii nordyckiej posiadaczami największej
mądrości są siły chaosu, pierwotni olbrzymi.
Asowie nieustannie usiłują z niej skorzystać,
mimo że w tym celu muszą uciekać się
do zdrady i przemocy.
Podwójne oblicze wiedzy znajduje swe odbicie w micie o Fauście,
człowieku dążącym do wiedzy bez względu
na cenę, nawet jeśli prowadzi ona do potępienia.
Według legendy, renesansowy uczony i mag, dr Faust
podpisuje pakt z Diabłem oddając mu swą duszę
w zamian za wszelką wiedzę świata. Dylemat
Fausta wynika z faktu, że za wiedzę trzeba zapłacić
najwyższą cenę, nawet jeśli nie potrafi
jej właściwie wykorzystać. Legenda ta uczy,
że aby zaspokoić swe pragnienie wiedzy, należy
zwrócić się w stronę sił ciemności.
Mefistofeles, Wąż w Rajskim Ogrodzie, czy Upadłe
Anioły, wszyscy oni łamią ograniczenia i
są mediatorami zakazanej wiedzy. W dawnych księgach
czarnej magii możemy przeczytać o wielu różnych
demonach, które mag może wezwać w różnych
celach. Podczas gdy niektóre demony mogą służyć
celom praktycznym, jak np. nakłonienie kobiet do zdjęcia
ubrania przed magiem, większość demonów przekazuje
wiedzę naukową i udziela odpowiedzi na zadane
pytania. Słowo "demon" wywodzi się z
greckiego Daimon, co oznacza istotę istniejącą
pomiędzy światami ludzi i bogów. Jest ona pośrednikiem
pomiędzy owymi światami, a Sokrates nazywał
Daimonem wyższą jaźń, lub opiekuńczego
ducha towarzyszącego człowiekowi. Demony zaczęto
utożsamiać z zasadą zła dopiero gdy
powiązano je z Upadłymi Aniołami.
| |
W religiach i mitach "jasna strona" reprezentuje
idealny porządek, podczas gdy "ciemna strona"
odpowiada niezbadanej nieskończoności ukrytej
poza granicami ładu. Przeciwieństwo jasnej
i ciemnej strony znajduje swój wyraz w konflikcie
pomiędzy ideałami Klasycyzmu i Gotycyzmu.
Ideały klasyczne są oparte na jasności,
rozumie, świetle i zasadach. Ideały gotyckie
są metafizyczne i opierają się na archaicznych
wizjach, snach, ciemności, inspiracji i fascynacji. |
Renesansowi myśliciele uważali Gotów za symbol
zniszczenia kultury. To, co gotyckie uważano za przeciwieństwo
klasycznej cywilizacji i ideałów piękna. Według
klasycznych teorii, Gotycyzm był pozbawiony wyrazu,
budzący trwogę i przerażenie. Dopiero pod
koniec XVIII w. nurt ten zaczęto cenić, a architektura
gotycka ponownie stała się obiektem podziwu. Niemieccy
intelektualiści tacy jak Herder i Goethe uważali
Gotycyzm za ideał pod względem estetycznym. Zarówno
w Anglii jak i na kontynencie nurt ten zaczął
fascynować artystów i pisarzy. To, co kiedyś utożsamiano
z ciemnością i barbarzyńskością,
teraz stało się źródłem inspiracji.
Angielscy romantycy woleli gotycką atmosferę grozy
zamiast czystych i jasnych ideałów Klasycyzmu. W tekstach
z XVIII w. można znaleźć wiele elementów
grozy i sensacji: "bogowie, demony, piekło, duchy,
dusze ludzkie, uroki, czary, grzmoty, powodzie, potwory,
ogień, wojna, plagi, głód, itd." W XIX w.
romantyzm ruin pojawił się w sztuce, która często
przedstawiała cmentarze i ruiny gotyckich kościołów
poddane nieubłaganej przyrodzie, w bladym świetle
księżyca. Eksploracja ciemności stała
się sposobem na pogłębienie wiedzy o ukrytej
naturze człowieka, a Gotycyzm przybrał formę
wyrazu ludzkiej ciemnej strony.
Zwrócenie się w stronę ciemności w poszukiwaniu
duchowych doświadczeń stało się symbolem
potępienia w zachodniej tradycji monoteistycznej, lecz
jeśli spojrzymy na religie pozbawione tak ostrego podziału
na światło i mrok, przekonamy się, że
ciemność uważano również za źródło
iluminacji. Bogini Kali jest jedną z najważniejszych
bóstw hinduskiego Tantryzmu. Monoteistyczne religie takie
jak Judaizm, Chrześcijaństwo i Islam zawsze podkreślały
wyższość męskiego boga i utożsamiały
inne nadprzyrodzone istoty z Diabłem. Żeńska
siła przypisana została do ciemnej strony. Jasna
strona jest domeną większości masowych ruchów
i religii egzoterycznych, podczas gdy ciemna strona wyraża
to, co niepowtarzalne, ekskluzywne i odrębne.
Wiele religii reklamuje się jako ścieżki
życia dla każdego, które z łatwością
mogą doprowadzić wyznawcę do zbawienia. Skierowane
w stronę ciemności formy rozwoju duchowego nie
mogą jednak być sprzedawane tak jakby były
szamponem, czy innym odkrywczym produktem. Ciemna ścieżka
nie jest dla wszystkich. By kroczyć ścieżką
ciemności potrzeba zdolności czytania pomiędzy
i poza rzędem słów, symboli i obrazów. Odwracanie
konceptów takich jak dobro i zło nie jest całkowicie
bezpieczne, a przywoływanie istot, które przez tysiące
lat budziły strach, może być katastrofalne
w skutkach. Nawet jeśli ktoś nie uważa się
za osobę religijną, nie tak łatwo uwolnić
się od tradycyjnych struktur religijnych. We wczesnych
latach 90-tych w Szwecji przeprowadzono okultystyczny chrzest.
W mediach nagłośniono go jako "chrzest w
imię Diabła". Warto zauważyć, że
wywołał on wiele sensacji, mimo że Szwecja
jest jednym z najbardziej świeckich państw świata.
Nieustannie widzimy dowody, że religia posiada ogromny
wpływ na światopoglądy ludzi, nawet jeśli
nie zdają sobie oni z tego sprawy. Niebezpieczeństwo
wejścia na ścieżkę ciemności nie
polega jednak na ryzyku potępienia ze strony oficjalnych
religii, lecz na tym, że sami nie będziemy zdolni
rozpoznać fałszywych etykietek jakie doklejane
są do symboli ciemności. Ścieżka mroku
nie ma nic wspólnego z zewnętrznymi atrybutami, czy
z czynami, w których krzywdzi się zwierzęta, ludzi,
czy narusza czyjąś własność. Ścieżka
ciemności to duchowy i egzystencjalny proces, w którym
człowiek otwiera bramę do najbardziej ukrytych
zakątków własnej duszy.
Wkroczenie w sfery klifotyczne to wymagający proces,
prowadzący do konfrontacji z tym, co ukryte w mroku.
Kabała opisuje jak wszelkie odpady, zarówno z ludzkiej
jaźni jak i z tworzenia wszechświata, są
gromadzone w klifotycznym świecie podziemnym. Podobnie
jak w przypadku kopania w ziemi, tutaj także odnajdujemy
to, co zostało odrzucone. Z początku możemy
napotkać śmieci, które ktoś zmiótł pod
dywan, lecz jeśli będziemy kopać głębiej,
odnajdziemy skarby i pozostałości dawnych wieków.
Dla tych, którzy odważą się wkroczyć
do tuneli podziemia, ciemna ścieżka nie będzie
łatwą podróżą, lecz ciężką
wędrówką, która obali wszelkie dawne wartości
i myśli.
Ciemność jest odbiciem tego, co ukryte w nas.
Spoglądając w dół, w otchłań, nasza
dusza obnaży się przed nami wywołując
w nas zarówno krzyk przerażenia jak i śmiech.
Gdy pierwsze emocje opadną, odkryjemy, że najważniejsza
iluminacja i najjaśniejsze światło można
odnaleźć tylko w najciemniejszych głębinach.
Szwedzki poeta Erik Johan Stagnelius napisał, że
"Noc jest matką dnia, Chaos jest sąsiadem
Boga". Poprzez powrót do nocy i chaosu odnajdujemy
źródło naszego odrodzenia i samo-stworzenia. Człowiek
sam może stać się swoim stwórcą. Jak
stwierdza upadły anioł w "Raju Utraconym"
Miltona: "Tutaj możemy rządzić bezpiecznie
i zgodnie z własnym wyborem / Rządy, nawet w Piekle,
to godna ambicja: Lepiej rządzić w Piekle, niż
służyć w Niebie." |
TOP |
| |
Trzy podstawowe
zasady magii dracońskiej:
Wizja.
Mag jest wizjonerem, który spogląda w nieskończoność,
czerpiąc stamtąd energię i inspirację.
Moc.
Mag dąży do wykorzystania potencjału ukrytego
w człowieku i przyrodzie.
Akcja.
Mag przekształca wizję w rzeczywistość
poprzez działanie.
|
TOP |
|
Pięć
podstawowych zasad dracońskich |
| |
Wszystko jest
jednym.
Ouroboros (wąż pożerający
własny ogon) symbolizuje wieczny powrót; przypomina,
że początek jest końcem, a koniec początkiem;
jedno jest wszystkim, a wszystko jest jednym. To, co w górze
jest takie jak to, co na dole.
Wszystko jest siłą.
Wszechświat zawiera różne
formy siły. Siła to ruch. Siła ujawnia się
w siedmiu promieniach lub poziomach wibracji, które są
reprezentowane przez siedem kolorowych promieni widma. Smok
jest siłą, a jego siedem głów symbolizuje
siedem promieni. Siła manifestuje się poprzez
żywioły: jako plazma (ogień), gaz (powietrze),
ciecz (woda) i materia stała (ziemia). Siła sama
w sobie symbolizuje piąty żywioł (eter, kwintesencję).
Symbolem kwintesencji jest Smok.
Wszystko jest możliwe.
Wszelkie ograniczenia i bariery
to iluzja. Tylko wizja i sił człowieka wyznacza
granice. Jedynym prawem jest wypełnianie swojej woli.
Człowiek sam może stać się swoim stwórcą.
Wszystko płynie.
Rzeczywistość nieustannie
się zmienia. Stabilizacja to iluzja. Poprzez zmiany
i działanie człowiek osiąga moc tworzenia,
kształtowania swojego życia. Stagnacja prowadzi
do ruiny. "Spocząć w ramionach Smoka"
to podążać ze strumieniem siły.
Wszystko istnieje.
Nic nie istnieje. Rzeczywistość
to kwestia postrzegania energii. Nihilizm to wyraz braku
energii. Znaczenie nie istnieje bez energii. Wszystko może
stać się prawdą poprzez skoncentrowanie właściwej
wizji, mocy i działania na właściwym celu.
|
TOP |
| Ezoteryczne
objaśnienia trzech głównych pojęć
magii dracońskiej |
| |
1. Wizja —
Słowo "smok" pochodzi od Greckiego czasownika
oznaczającego "widzieć" lub "świecić".
Magia w Dragon Rouge to sztuka czystego widzenia. Życie
większości ludzi przypomina przebywanie wewnątrz
szklanej kuli okrytej mgłą. Poprzez mgłę
są oni w stanie dostrzec jedynie zarys świata
na zewnątrz, którego prawdziwa istota pozostaje dla
nich niedostępna. Mgła stwarza efekt lustrzanego
odbicia i sprawia, że to, co widzimy wokół nas,
to tylko iluzja stworzona przez nasz własny umysł.
Wszelkie informacje o "drugiej stronie" docierają
do człowieka poprzez jego świadomość.
Wiedza przechodzi przez wiele poziomów i kategorii umysłowych
zanim przybierze ostateczny kształt. Trzema podstawowymi
kategoriami w jakich człowiek postrzega świat
jest czas, przestrzeń i związki przyczynowo-skutkowe.
Określają one wszechświat, którego obraz
w umyśle człowieka to równowaga i światło.
Stan, w którym wszystko staje się logiczne i zrozumiałe
to stan przypisywany bogom przez różne religie i mistycyzm.
Świat poza szklaną kulą to chaos, tajemniczość,
to tzw. "mroczna strona".
Świat ten nazywany jest też "drugą
stroną", przy czym wyrażenie to odnosi się
głównie do człowieka, który żyjąc wewnątrz
szklanej kuli, uznaje swój sztuczny i ograniczony świat
za jedyny prawdziwy. W takich samych kategoriach ludzie
postrzegają Boga. W rzeczywistości bogowie to
wyobrażenia, wyidealizowane wizerunki nas samych, takich
jakimi chcielibyśmy się ujrzeć w lustrzanym
odbiciu. To, co inne, nieznane, pozostaje na zewnątrz.
Strach człowieka przed zewnętrzną, tajemniczą
stroną wszechświata to równocześnie strach
przed swoją wewnętrzną "mroczną
stroną". Ścieżka "czystego widzenia"
w Dragon Rouge polega na usuwaniu mgły otaczającej
kulę, tak aby świat na zewnątrz ukazał
się wyraźny i bez zniekształceń. Nasza
magia umożliwia także wyjście poza szklaną
kulę aby bezpośrednio doświadczyć zewnętrznego
świata. Wizja świata na zewnątrz to właśnie
zasada polegająca na "widzeniu".
2. Siła — Wizja świata
/ światów przynosi wiedzę. Wiedza to moc. Każdy
zamknięty system (jakim jest świat wewnątrz
szklanej kuli) posiada ograniczoną ilość
energii. Energia ta jest związana ze zdolnością
postrzegania. Dlatego też magia w Dragon Rouge polega
na skoncentrowaniu wewnętrznej energii na osiągnięciu
zdolności "czystego widzenia", co z kolei
umożliwia czerpanie energii z zewnątrz. Ta wewnętrzna
moc określana jest jako "Wewnętrzny Smok",
natomiast zewnętrzna jako "Zewnętrzny Smok".
Wszystko jest siłą i energią podlegającą
różnym odmianom zmienności. Świat wewnątrz
szklanej kuli jest ustabilizowanym systemem stałej
energii, która nie jest dostępna dla człowieka.
Wewnątrz tego systemu jest źródło czystej,
wolnej i będącej w ruchu energii podobnej do lawy
powstającej w centrum kuli ziemskiej. To właśnie
energia, której używa mag aby dostać się
do zewnętrznego świata. Wtedy też dostępny
staje się nieograniczony strumień mocy istniejący
w świecie na zewnątrz. Mag używa swej wewnętrznej
mocy w celu osiągnięcia wizji zewnętrznej
mocy. Proces ten wymaga ogromnego wysiłku, ale uzyskana
w ten sposób moc jest ogromna.
3. Akcja — Trzecie najważniejsze
pojecie magiczne to konsekwencja wizji i mocy: akcja. Magia
to sztuka i nauka działania, odnoszącego się
zarówno do sfery zewnętrznej jak i wewnętrznej;
działania, które przekształca wizję w rzeczywistość.
Jeżeli poszukiwanie wizji i wzmacnianie mocy nie jest
podporządkowane konkretnemu działaniu, mag straci
energię. Dzięki działaniu mag osiąga
wizję "drugiej strony". Akcja jest wyrazem
magii. Poprzez moc i działanie mag urzeczywistnia swoje
wizje. |
TOP |
| |
Smok
to uskrzydlony wąż. Smok to połączenie
węża i orła; tego, co na dole z tym, co w
górze.
Smok to cztery żywioły. Skrzydła to Powietrze.
Ciało to Ziemia. Łuski to woda. Płomienny
oddech to Ogień. Tak więc, Smok to piąty
żywioł Duch.
Smok to Uroboros, wąż pożerający własny
ogon. Smok to początek końca i koniec początku.
Smok jest ponad dobrem i złem, nocą i dniem, męskością
i kobiecością, plusem i minusem. Smok powstaje
z połączenia przeciwieństw. Smok to polaryzacja
pomiędzy plusem i minusem.
Smok to symbol Tao Podróży Podróży, która
jest celem. Smok to dynamika i wieczność.
Mrok jest tym, co nieznane, tłumione w świadomości.
W mroku spoczywają ukryte skarby duszy.
Jeżeli zapalimy świecę, pojawi się cień.
Im bardziej przybliżamy się do światła,
tym większy staje się cień za nami.
W mroku odnajdujemy strach. Poprzez konfrontację z
ciemnością stajemy twarzą w twarz ze strachem
i możemy się od niego uwolnić. Jeżeli
będziemy unikać mroku, nasz strach przed nim będzie
wzrastać.
W Dragon Rouge celem jest równowaga pomiędzy mrokiem
i światłem, siłą tworzenia i niszczenia.
|
TOP |
|
|
|
